Poezi nga Anton Marku

0
98

SHTËPITË PA DRITARE

 

Aq shumë bujtina

Hapën dyert

Para shtratit tënd

 

Mijëra këmisha u shqyen

Para syve të tu

 

Mesnatave

Urave u rrëshqasin pantallonat

E të gjithë ua shohin

Këmbët e bardha

 

Shiu i veriut

Lagë rrugët e jugut

Sa herë që do

 

E sotmja

Po merr në thua në të djeshmen

E nuk po arrin të bëhet

E nesërme

 

Lumi i qytetit tim

Daltë çfarë e djegtë

Ujin tënd.

 


PASNATA

 

Një flutur të zezë

E zuri gjumi

Në kapelën e një murgu

Që lutej

Të mos ishte më

 

Në sytë e tij

Ishte thyer drita

Tek po maste

Thellësinë e asgjësë

 

Jetën e kishte ushqyer

Me kafshatat e ngjyera

Në lëngun e gurëve

 

Me ëndrrën

Kishte ndarë shtratin

me mijëra herë

 

Bashkë kishin pirë

Nga e njëjta gotë

Derisa bora e hëngri dimrin

 

Më askush nuk e mban mend

Çfarë ngjyre pat qielli

Ditën që iku ai

 

Asnjë arkivol

nuk i zuri brenda

Edhe emrin

edhe trupin.

 

 

DRITË E PAMBARUAR

 

Nga jeta deri këtu

Sa vite na kanë vdekur

E sa u vramë vetë?

 

Çfarë është ajo në ne

Që rrënjët i ka në qiell

E degët në tokë?

 

Kur të nisim të fshehim fytyrat

Ku do të zhvendoset

Bota jonë?

 

Lum ata

Që vetë do të ngjiten

Kryqeve të tyre.

 

 

ILUZION

 

Atdhe

ka mijëra vite

Që mezi po e mban veten në këmbë

Duke parë ëndrra

Se mesi i botës

Është në kërthizën tënde

 

O At

Duhet zgjuar

Për të kuptuar

Sa shumë kemi fjetur.

 

 

JETA

 

Është e shkurtër
Ka vetëm katër shkronja 

Kaq ishte

Hiç.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here