ENDËRRAT NUK KANË BIOGRAFI – Jeton Kelmendi

ENDËRRAT NUK KANË BIOGRAFI

Endërrat nuk kanë biografi,
nuk thonë se lindi këtu,
as në atë vend të largët,
nuk mbajnë as fjalë për shkolla,
për punë, për mësues
që u mësojnë rrugët e jetës.
Endërrat janë të vetmet
që lëvizin pa kurfarë dokumente,
si hije që s’dijnë të kërkojnë leje
nga drita që i sheh,
përse janë këtu,
apo përse janë atje.

Në çastin e ngrirë, ato na kapin,
në një botë pa rregulla,
pa kufij, pa norma,
pa asnjë shenjë që tregon
ku janë fillimet dhe ku janë fundet.
Na shtrijnë para syve
gjërat e pamundura,
duke na thënë që,
nëse guxojmë, mund t’i prekim,
ndërsa kur zbulojmë se janë aty,
të pashpjegueshme, të mëdha,
ato shuhen në heshtje,
si shpresat që humbasin përpara
se të lindin.

Endërrat, me fuqinë e tyre,
nuk kërkojnë ta dijmë
se ku janë formuar,
se kush i ka lënë të frymojnë
në ajrin e mendjes.
Na japin liri
dhe ne, shpesh të verbuar
nga shenjat e tyre të pazbuluara,
u besojmë,
si një fëmijë që i beson
një loje të panjohur.

Por a na besojnë ato ne?
A i ndjejnë ato
pasiguritë tona?
A ndjekin ato rrugët tona,
apo, si dëshira të egra,
fluturojnë mbi ne,
dhe shohin si krijesa që i bëjmë
me hapat e ëndrrave tona?

Ne jetojmë në kërkim të asaj
që nuk mund të kapim,
por ne shkojmë përpara,
duke kërkuar dhe humbur
si zogj që ndjekin një horizont
që asnjëherë nuk arrin.

Në një kohë të tillë,
me gjithçka që bëjmë e kërkojmë,
ëndërrat mbeten të paprekshme,
si një shpërthim që s’ka kohë
për të na shpjeguar.
Ato janë, thjesht,
liria që nuk mund të preket,
e papërshkrueshme,
e pafundme dhe e gjitha
në atë çast të vetëm,
kur, ndoshta,
ne s’jemi asgjë më shumë
se një mendim
që vdes
në hapësirën
e përjetshme të natës.

Paris me 29 dhjetor 2024