Number of visitors on page:
N/A
Number of visitors on page:
Page Visitors:
WHEN I AM DEAD
after Santo Calì
When I am dead,
come to see me in New Montefiore
in the great necropolis of Long Island
and place pebbles on the tombstone on my grave.
Come to me in summer at noon
when the sun is brightest and its rays
shine all over the few trees
whose leaves shadow all who lie there.
Let the spirits of my cats howl under
the sheds in the backyard of Casa Barkan.
When I am dead,
may my granddaughter Tasha
sing her original songs
that tear at the heart and soul.
May my granddaughter Roxy
play her drums slowly, slowly
while my son Scotte plays his guitar
and sings sweetly, sweetly.
Let the ghosts of my cats yowl under
the sheds in the backyard of Casa Barkan.
May my daughter Mia sing her woeful songs
and read her poems of Nordic gods,
the crying of Freya and the thunder of Thor
waking the winds of Aeolus.
May all the CCC poets come or zoom to recite
their poems in their original languages:
Chinese for Anna Keiko,
Dutch for Germain Droogenbroodt.
Let those who wrote poems dedicated to me recite or zoom them:
Sung-Il Lee & Kyung-nyun KIm Richards in Korean,
Jeton Kelmendi in Albanian, Luis Cruz-Villalobos in Spanish,
Carolyn Mary Kleefeld in English.
Let the souls of my cats meow under
the sheds in the backyard of Casa Barkan.
Let close poet friends read their original poems:
Kristine Doll in Catalan, Lidia Chiarelli in Italian,
Peter Thabit Jones one of his Welsh stones,
Joan Carole Hand one of her best, Bill Wolak one of his sexiest.
May first grandchild Mattie play her abandoned cello,
and grandsons Jeremy & Justin
read poems from my original books,
while their mother Jackie reads of her father and me in “Dos Abuelos.”
Let all others pick poems from my books
each to read one of their choice
before what is written on my stone:
“Markers Monumenting Memory”
May the neshumahs of Pyewacket, Pumpernickel, Dorothy, Nero, Tricksy
gather together and mew atop the sheds in the backyard of Casa Barkan.
KUR TË JEM I VDEKUR
(sipas Santo Calì)
Kur të jem i vdekur,
eja të më shohësh në New Montefiore,
në nekropolin e madh të Long Island-it
dhe vendos guralecë mbi gurin e varrit tim.
Eja tek unë në verë, në mesditë,
kur dielli është më i ndritshmi dhe rrezet e tij
ndriçojnë mbi pak pemë
gjethet e të cilave u japin hije të gjithë atyre që prehen aty.
Le të ulërijnë shpirtrat e maceve të mia
nën strehët e oborrit të pasmë të Casa Barkan.
Kur të jem i vdekur,
le të këndojë mbesa ime Tasha
këngët e saj origjinale
që shqyejnë zemrën dhe shpirtin.
Le të bjerë ngadalë, ngadalë daullet
mbesa ime Roxy,
ndërsa djali im Scotte luan kitarën
dhe këndon butë, butë.
Le të mjaullijnë hijet e maceve të mia
nën strehët e oborrit të Casa Barkan.
Le të këndojë vajza ime Mia këngët e saj të dhimbshme
dhe të lexojë poezitë për perënditë nordike,
vajtimin e Freyas dhe bubullimën e Thor-it
që zgjojnë erërat e Aeolus-it.
Le të vijnë ose të lidhen poetët e CCC-së
për të recituar poezitë e tyre në gjuhët origjinale:
kinezisht për Anna Keiko,
holandisht për Germain Droogenbroodt.
Le t’i recitojnë poezitë ata që m’i kushtuan:
Sung-Il Lee & Kyung-nyun Kim Richards në koreanishte,
Jeton Kelmendi në shqip, Luis Cruz-Villalobos në spanjisht,
Carolyn Mary Kleefeld në anglisht.
Le të mjaullijnë shpirtrat e maceve të mia
nën strehët e oborrit të Casa Barkan.
Le të lexojnë miqtë e afërt poetë poezitë e tyre origjinale:
Kristine Doll në katalanisht, Lidia Chiarelli në italisht,
Peter Thabit Jones një nga gurët e tij uellsianë,
Joan Carole Hand një nga më të mirat e saj, Bill Wolak një nga më sensualet.
Le të luajë nipja e parë Mattie violonçelin e braktisur,
dhe nipërit Jeremy dhe Justin
të lexojnë poezi nga librat e mi origjinalë,
ndërsa nëna e tyre Jackie lexon për babanë e saj dhe për mua në “Dos Abuelos”.
Le të zgjedhin të gjithë të tjerët nga një poezi nga librat e mi,
secili të lexojë një sipas zgjedhjes së vet,
para asaj që është shkruar mbi gurin tim:
“Shenja që përjetësojnë kujtesën”.
Le të mblidhen neshumat e Pyewacket, Pumpernickel, Dorothy, Nero, Tricksy
dhe të mjaullijnë së bashku mbi strehët
në oborrin e pasmë të Casa Barkan.
QUAND JE SERAI MORT
Quand je serai mort,
viens me voir à New Montefiore,
dans la grande nécropole de Long Island
et dépose des cailloux sur la pierre de ma tombe.
Viens à moi en été, à midi,
quand le soleil est à son zénith
et que ses rayons éclairent les rares arbres
dont les feuilles ombragent ceux qui reposent là.
Que les esprits de mes chats hurlent
sous les abris de l’arrière-cour de Casa Barkan.
Quand je serai mort,
que ma petite-fille Tasha
chante ses chansons originales
qui déchirent le cœur et l’âme.
Que ma petite-fille Roxy
joue lentement, lentement de ses tambours,
tandis que mon fils Scotte joue de la guitare
et chante doucement, doucement.
Que les fantômes de mes chats miaulent
sous les abris de l’arrière-cour de Casa Barkan.
Que ma fille Mia chante ses chants douloureux
et lise ses poèmes des dieux nordiques,
les pleurs de Freya et le tonnerre de Thor
réveillant les vents d’Éole.
Que tous les poètes du CCC viennent ou se connectent
pour réciter leurs poèmes dans leurs langues originales :
le chinois pour Anna Keiko,
le néerlandais pour Germain Droogenbroodt.
Que ceux qui m’ont dédié des poèmes les récitent :
Sung-Il Lee & Kyung-nyun Kim Richards en coréen,
Jeton Kelmendi en albanais, Luis Cruz-Villalobos en espagnol,
Carolyn Mary Kleefeld en anglais.
Que les âmes de mes chats miaulent
sous les abris de l’arrière-cour de Casa Barkan.
Que les amis poètes proches lisent leurs poèmes originaux :
Kristine Doll en catalan, Lidia Chiarelli en italien,
Peter Thabit Jones une de ses pierres galloises,
Joan Carole Hand l’un de ses meilleurs, Bill Wolak l’un de ses plus sensuels.
Que ma première petite-fille Mattie joue son violoncelle abandonné,
et que mes petits-fils Jeremy et Justin
lisent des poèmes de mes livres,
tandis que leur mère Jackie lit “Dos Abuelos”.
Que tous les autres choisissent un poème de mes livres
pour en lire un de leur choix
avant ce qui est gravé sur ma pierre :
« Marques monumentant la mémoire ».
Que les neshumahs de Pyewacket, Pumpernickel, Dorothy, Nero, Tricksy
se rassemblent et miaulent ensemble
sur les abris de l’arrière-cour de Casa Barkan.
КОГА ЌЕ БИДАМ МРТОВ
Кога ќе бидам мртов,
дојди да ме посетиш во New Montefiore,
во големата некропола на Лонг Ајленд
и стави камчиња на надгробниот камен.
Дојди кај мене летно пладне,
кога сонцето е најсилно
и неговите зраци ги осветлуваат ретките дрвја
чии лисја им даваат сенка на оние што почиваат таму.
Нека душите на моите мачки завиваат
под настрешниците во дворот на Casa Barkan.
Кога ќе бидам мртов,
нека внуката Таша
ги пее своите оригинални песни
што го кинат срцето и душата.
Нека внуката Рокси
полека, полека удира на тапаните,
додека синот ми Скот свири гитара
и пее тивко, тивко.
Нека духовите на моите мачки мјаукаат
под настрешниците на Casa Barkan.
Нека ќерка ми Миа ги пее своите тажни песни
и ги чита песните за нордиските богови,
плачот на Фреја и громот на Тор
што ги будат ветровите на Еол.
Нека дојдат или се вклучат CCC поетите
да ги рецитираат своите песни на оригиналните јазици…
(prema Santo Calìju)
Kad budem mrtav,
dođi me vidjeti u New Montefioreu,
u velikoj nekropoli Long Islanda,
i položi oblutke na nadgrobni kamen mog groba.
Dođi k meni ljeti u podne,
kad je sunce najsjajnije i njegove zrake
obasjavaju rijetka stabla
čije lišće daje sjenu svima koji ondje počivaju.
Neka duhovi mojih mačaka zavijaju
pod nadstrešnicama u stražnjem dvorištu Casa Barkana.
Kad budem mrtav,
neka moja unuka Tasha
pjeva svoje originalne pjesme
koje trgaju srce i dušu.
Neka moja unuka Roxy
polako, polako udara bubnjeve,
dok moj sin Scotte svira gitaru
i pjeva nježno, nježno.
Neka sablasti mojih mačaka jauču
pod nadstrešnicama u dvorištu Casa Barkana.
Neka moja kći Mia pjeva svoje tužne pjesme
i čita svoje pjesme o nordijskim bogovima,
plač Freye i grom Thora
koji bude vjetrove Eola.
Neka svi CCC pjesnici dođu ili se uključe putem zooma
kako bi recitirali svoje pjesme na izvornim jezicima:
kineski za Annu Keiko,
nizozemski za Germaina Droogenbroodta.
Neka oni koji su mi posvetili pjesme
dođu ili se uključe da ih izrecitiraju:
Sung-Il Lee i Kyung-nyun Kim Richards na korejskom,
Jeton Kelmendi na albanskom, Luis Cruz-Villalobos na španjolskom,
Carolyn Mary Kleefeld na engleskom.
Neka duše mojih mačaka mjauču
pod nadstrešnicama u dvorištu Casa Barkana.
Neka bliski prijatelji pjesnici čitaju svoje izvorne pjesme:
Kristine Doll na katalonskom, Lidia Chiarelli na talijanskom,
Peter Thabit Jones jedan od svojih velških “kamenova”,
Joan Carole Hand jednu od svojih najboljih, Bill Wolak jednu od svojih najstrastvenijih.
Neka prva unuka Mattie svira svoje napušteno violončelo,
a unuci Jeremy i Justin
čitaju pjesme iz mojih izvornih knjiga,
dok njihova majka Jackie čita o svom ocu i meni u „Dos Abuelos“.
Neka svi ostali odaberu pjesmu iz mojih knjiga,
svatko po jednu, po vlastitom izboru,
prije onoga što je zapisano na mom kamenu:
„Oznake koje monumentaliziraju sjećanje“.
Neka se neshumahi Pyewacket, Pumpernickel, Dorothy, Nero, Tricksy
okupe zajedno i mjauču
na nadstrešnicama u stražnjem dvorištu Casa Barkana.
(по Сантo Калију)
Када будем мртав,
дођи да ме видиш у New Montefiore,
у великој некрополи Лонг Ајленда,
и положи каменчиће на надгробни споменик мог гроба.
Дођи ми лети у подне,
кад је сунце најјаче и његови зраци
обасјавају ретка стабла
чије лишће даје сенку свима који тамо почивају.
Нека духови мојих мачака завијају
под надстрешницама у задњем дворишту Casa Barkana.
Када будем мртав,
нека моја унука Таша
пева своје оригиналне песме
које кидају срце и душу.
Нека моја унука Рокси
полако, полако удара у бубњеве,
док мој син Скот свира гитару
и пева нежно, нежно.
Нека утваре мојих мачака јаучу
под надстрешницама у дворишту Casa Barkana.
Нека моја кћи Миа пева своје жалобне песме
и чита своје песме о нордијским боговима,
плач Фреје и гром Тора
који буде ветрове Еола.
Нека сви песници CCC-а дођу или се укључе преко зума
да рецитују своје песме на изворним језицима:
кинески за Ану Кеико,
холандски за Жермена Дрогенбрута.
Нека они који су ми посветили песме
дођу или се укључе да их рецитују:
Сунг-Ил Ли и Кјунг-нјун Ким Ричардс на корејском,
Јетон Келменди на албанском, Луис Круз-Виљалобос на шпанском,
Каролин Мери Клифелд на енглеском.
Нека душе мојих мачака мјаучу
под надстрешницама у дворишту Casa Barkana.
Нека блиски пријатељи песници читају своје оригиналне песме:
Кристин Дол на каталонском, Лидија Кјарели на италијанском,
Питер Табит Џоунс један од својих велшких „каменова“,
Џоан Керол Хенд једну од својих најбољих, Бил Волак једну од својих најеротичнијих.
Нека прва унука Мети свира своје напуштено виолончело,
а унуци Џереми и Џастин
читају песме из мојих оригиналних књига,
док њихова мајка Џеки чита о свом оцу и мени у „Dos Abuelos“.
Нека сви остали изаберу по једну песму из мојих књига
и прочитају је по свом избору
пре онога што је уклесано на мом камену:
„Обележја која монументализују сећање“.
Нека се нешуме Пјуекет, Пумперникел, Дороти, Неро, Трикси
окупе заједно и мјаучу
на надстрешницама у задњем дворишту Casa Barkana.
